...Özlem ne renktir? Babamla duygulara birer renk verme oyunu oynardık: açlık, kıskançlık, öfke, utanç melankoli... Sokakta dolaşırken ya da şöminedeki alevleri seyrederken, birimiz bir sözcük söyler, öteki bir renkle karşılık verirdi: "Susuzluk?" "Eflatun." "Can sıkıntısı?" "Gri." Sonra gece olunca, babam hep aynı şeyi sorardı: "Yatma saati?" Ne yanıt vereceğimi hiç bilemezdim. Yatağa girer, soruyu kafamda evirip çevirirken uyuyakalırdım. Şimdiki gibi, gece ile gündüz arasında yitip gitmiş bir boşlukta uykusuzluğa esir düşmüş bir halde yaşamıyordum o zamanlar. Peki uykusuzluk ne renktir? Ya korku? Ya hüzün?...*



__________________
* Marquez,Eduard; "Brandes'in Kararı" s.21