saat: 02.08

Kafka'dan bir sözle başlamalıydım yazıma. Ne yazık ki "aforizmalarım" yatağımdan çok uzakta. Odam karanlık, bir tek küçük okuma lambam..

Başımda deli bir ağrı var. Pencerem açık, hava almaya çalışıyorum. Temmuz'un sıkıntısı içimi dolduruyor, nefes alamıyorum sanki. Belki de bu benim kendi sıkıntım, Temmuz'a suç atıyorum. Herneyse! Ben Temmuzları sevmiyorum.

Uzamaya başlayan saçlarım ensemi yakıyor. Gelişi güzel topluyorum. Saçlarım kendi renginde değil. Ben de kendi rengimde değilim zaten, ne farkeder. Kalbimi yabancı bir el sıkıyor. Sol ayağım uyuştu.

Günlerimi çok boş geçiriyorum. Saatlerimi harcıyorum bozuk para sanki. Ne çoklar.. Ağır hareketlerim var, dingin değil aksine yorgun. Süslü cümleler kuramayacak kadar yorgun. Babam yokken, iki apayrı kadın var evde. İki mutsuz kadın. İstiyorum ki onu sarayım, güldüreyim. Saçmalıyorum. Sonra bakıyorum dilenerek. Görmüyormusun diyorum, ben kendime yetemiyorum. Gözlerim dolmaya hazır, burnum sızlıyor. Ve ben tek kelime edemiyorum.

Ellerim kirli. Sık sık yıkıyorum. Kuruyor, kirleniyor yeniden. Sıkılıyorum. Rutin davranışlara anlamlar yüklüyor, kendi karmaşamla benzerlikler kuruyorum. Ne saçma. Aslında hiçbir şey yapmıyorum. Tüketiyorum, benim olanı, olmayanı...

Kasenin dibinde bırakılmış çöpsüz üzüm tanesiyim. Bazen yalnızlığı kendime yakıştırıyorum. Bunların hepsinin kendi tercihim olduğunu düşünüp avunuyorum.

Yalnızım. Artık kimsenin hatırını gerçekten merak ettiğim için sormuyorum. Kimseyi dinlemiyorum. Dinliyormuş gibi yapıyorum. Ahmakça kafamı sallıyorum ve yavan yorumlar.. Ben artık kimseyi sevmiyorum. Kimseye birkaç saatten fazla tahammül edemiyorum, boğazımı sıkıyorlar. Zarar vermek, canlarını yakmak istiyorum.

Çok çeşitli insanlar tanıdım. Birbirlerinin türevleri, her birinin söyleyeceği fazladan lafları var. Yüzlerine baktıkça, konuştukça üsluplarında, olmak istedikleriyle aslında ne olduklarının kıyasını yapıyorum. Elimde olmadan yapıyorum bunu. Midem bulanıyor. Hiçbiri gerçek değil. Soğuyorum. Gerçek olmayan anılara, fantastik yaşanmışlıklarına, bekledikleri şaşırma tepkilerini veriyorum. Hoşlarına gidiyor, anlattıkça anlatıyorlar. Bense sıkılıyorum, koşarak uzaklaşmak istiyorum. Ama gideceğim yerim yok, mecburen kalıyorum.

Artık hiçbirşeyimi kimseyle paylaşmıyorum. Kimseye tanıtmıyorum kendimi. Kendilerindne birkaç ipucu veriyorum her birine ayrı ayrı. Beni seviyorlar. Bense hiçbirini sevmiyorum. İstediğimi olma oyunu oynuyorum. Çünkü hepsinden bende var. Bendense onlarda hiç...

Bazen umutlar dağıtıyorum. Duymak istedikleri, hemen benimseyecekleri türden şeyler. Hoşuma gidiyor. Bir anlık sadece. Sonra unutuyorum. Onlarda tabii..

Yatağım sallanıyor. Ben ölümden korkmuyorum. Odamda ıslak bir hava var. Boğazım yapışıyor. Uyumak istiyorum biraz, uyudukça büyüyorum.

M.

"...Hayat dediğimiz bu acayip, bu karmakarışık işte, öyle garip zamanlar olur ki, insan şu koca evreni muazzam bir şaka olarak görür. Bu şakayı pek anlamasa bile, kendisiyle alay edildiği kuşkusuna düşer. Gene de cesareti kırılmaz ve hiçbir şeyi tartışmaya değerli bulmaz. Bütün olup bitenleri, bütün inançları, bütün din ve mezhepleri, görülürz görünmez herşeyi nekadar kaskatı ne kadar yamrı yumru da olsa yutar; sindirme gücü çok gelişmiş bir deve kuşunun mermileri, çakmaktaşlarını yuttuğu gibi. Küçük zorlukları ve beklentileri, beklenmedik felaket korkularını, elini kolunu ve hayatını kaybetme tehlikelerini, bütün bunları ve ölümün kendisini bile gözle görülmeyen ve sağı soğu belli olmayan o ihtiyar şakacının, gülerek attığı birer şamar, keyifli birer sille sayar."

-Moby Dick / H.Melville -

Baba.

Evde babanın tıkırtısını duymak, orda olduğunu bilmek bütün sıkıntımı alıyor.
Sen olmasan yürüyemezmişim, düşermişim gibi geliyor.
Çok cahil hissediyorum kendimi, başka şehirlerde de olsak,
bilmediğimi bilmene, öğretmene güveniyorum.
Herşey ters gidiyorken, tüm limitlerimi tüketmişken,
keyifle gezindiğim bulutumdan düşürülmüşken
senin varolduğunu bilmek yeniden deneyebilme gücünü veriyor bana.
Hep büyü, yaşlan, olgunlaş, çoğal
ama hiç ölme.
Bazen şikayet etsem de, bir adım arkamda olmandır bana bu kararlılığı sağlayan.
Bu kadar açık söylemedim hiç yüzüne,
gerçi sen anlarsın.